Kontrola powierzchni liści i wykorzystanie światła w produkcji masy suchej ziemniaka

Jedną z głównych funkcji procesu fotosyntezy w roślinach ziemniaka jest absorbowanie światła i wykorzystywanie go do produkcji masy suchej. Jeśli powierzchnia liści jest aktywna, fotosynteza zachodzi i przyczynia się do zwiększonego plonu i wyższej jakości bulw.

Prędkość asymilacji osiąga 100 procent potencjału, gdy powierzchnia gleby jest całkowicie pokryta liśćmi. Asymilacja brutto w roślinie ziemniaka w słoneczny dzień (50 000 lx) przy temperaturze 18–20°C wynosi 1,92 g CO2 na m2 powierzchni liści na godzinę, pod warunkiem, że stężenie CO2 w powietrzu wynosi 0,03% (Contreras, 2002).

Maksymalny plon jest bezpośrednio związany z dzienną skutecznością fotosyntezy netto, przez co uzyskanie takiego wyniku może zająć więcej czasu. Sytuacja idealna to 3 m2 powierzchni liści na każdy metr kwadratowy powierzchni uprawy (Contreras, 2002).

Aby ustalić skuteczność fotosyntezy netto, należy odjąć węglowodany zużyte na procesy oddechowe od węglowodanów wyprodukowanych w procesie fotosyntezy. Jak pokazano na rysunku poniżej, zwiększone temperatury powodują wzrost intensywności oddychania, przez co pozostaje mniej węglowodanów do wykorzystania na wzrost i gromadzenie w bulwach. Zwiększona intensywność oddychania występuje też w trudnych warunkach, np. podczas suszy lub przy dużym zasoleniu.

 

W takiej sytuacji zwiększona intensywność oddychania powoduje mniejszą dostępność węglowodanów do procesu wzrostu roślin i bulw. Dłuższy czas aktywności powierzchni liści skutkuje większym potencjałem produkcyjnym.

Powiązane artykuły